Przestałem pisać prozę, bo w wierszu łatwiej ukryć, że się nie ma niczego do powiedzenia.

ale: żaden cel nie uświęca złej poezji


ewentualnie tu:
http://www.nu-cleus.blogspot.com



Zimą myślę: wiosna mnie uratuje, wiosną myślę: lato mnie uratuje, latem myślę, że jesień, jesienią, że zima, wciąż to samo, o każdej porze roku z nadzieją wypatruję następnej. To, rzecz jasna, niefortunna cecha charakteru, u mnie wrodzona, ja nie mówię 'jak to dobrze, że jest zima, zima to twoja pora roku, podobnie jak nie mówię, wiosna to twoja pora roku'. Przesuwam moje nieszczęście zawsze na porę roku, w której akurat muszę żyć i w tym całe nieszczęście. Nie należę do ludzi, którzy cieszą się teraźniejszością, tak, należę do tych nieszczęśliwców, którzy cieszą się z przeszłości, taka jest prawda, którzy teraźniejszość wciąż odczuwają jako policzek, taka jest prawda, dla mnie teraźniejszość to policzek i prowokacja i w tym moje nieszczęście.
- Bernhard, Thomas




— A nie mówiłem? Całe strategie.
— A ty co w tej chwili robisz, stahs? Czym nasza rozmowa różni się od dowolnej rozmowy dwóch stahsów? Modele, symulacje, strategie — wszystko to obraca się wam w głowach. Lecz nie mówicie o nich na głos.
— Czym się różni? Tym, że nie potrafię sobie nawet wyobrazić, o czym ty, prahbe, myślisz. Gdy rozmawiam z człowiekiem — rozmawiam z sobą za maską cudzej twarzy. Gdy rozmawiam z tobą — za manifestacją tylko czarna otchłań.
— Czarna otchłań oferuje ci pomoc, stahs.
— I to mnie właśnie przeraża.

"Perfekcyjna niedoskonałość", Dukaj Jacek